Negocjacje klimatyczne w Bonn III - coraz bliżej Konferencji Klimatycznej ONZ w Cancun
dodano: 2010-08-10
W ubiegłym tygodniu odbyła się kolejna sesja negocjacji klimatycznych ONZ w Bonn. Było to przedostatnie spotkanie przed planowanym na koniec roku Szczytem Klimatycznym w Cancun (COP 16). W niektórych kwestiach negocjatorom udało się zbliżyć do kompromisu, ale dla pełnego sukcesu konieczne jest ograniczenie ilości dyskutowanych propozycji.
W dniach od 2 do 6 sierpnia br. w Bonn, odbyło się trzecie w tym roku spotkanie w ramach międzynarodowych negocjacji klimatycznych ONZ. Sesja rozpoczęła jedenastodniowy okres rozmów przygotowujących do planowanego na koniec roku Szczytu Klimatycznego w Cancún (29.11 – 10.12).
Największy postęp w negocjacjach odnotowano w ramach prac grupy roboczej ds. przyszłości Protokołu z Kioto (AWG-KP). Tu najważniejszymi kwestiami były: redukcja emisji (w tym ilościowe zobowiązania redukcyjne sygnatariuszy – 37 krajów uprzemysłowionych), kwestie prawne (w tym okres przejściowy obowiązywania Protokołu z Kioto) oraz mechanizmy rynkowe (w tym dotyczące zmiany użytkowania terenu, tzw. LULUCF).
Na zakończenie sesji, przewodniczący grupy w ramach ścieżki Protokołu Kioto, zaproponował tekst negocjacyjny, który mimo braku kompromisu w wielu kwestiach, może ukierunkować i przyśpieszyć negocjacje podczas kolejnych spotkań. Głównym celem jest uniknięcie luki w zobowiązaniach redukcyjnych państw uprzemysłowionych po roku 2012, który kończy pierwszy okres obowiązywania Protokołu Kioto.
Niepokojącym sygnałem jest natomiast zwiększająca się dysproporcja między deklarowanymi zobowiązaniami redukcyjnymi, a potrzebami i oczekiwaniami w tej dziedzinie. Przedstawione przez kraje rozwinięte cele redukcyjne pozwolą na ograniczenie emisji jedynie o 12-17% do roku 2020, w odniesieniu do roku 1990. Ten poziom redukcji nie satysfakcjonuje zarówno krajów rozwijających się, jak i szerokiego grona obserwatorów negocjacji. Pozytywny oddźwięk wywołał postęp w pracach nad mechanizmem LULUCF, którego implementacja mogłaby przyczynić się do większej redukcji emisji.
W Bonn obradowała również druga grupa robocza ds. długoterminowej współpracy w ramach Konwencji Klimatycznej (AWG-LCA). Najważniejszymi obszarami negocjacji były tu kwestie dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych (w tym pomiar, monitoring i weryfikacja, tzw. MRV), finansowania (w tym zmiany instytucjonalne i organizacyjne) oraz mechanizmów rynkowych (w tym ograniczenia emisji z wylesień, tzw. REDD).
W ramach prac odnotowano pozytywne sygnały w kluczowym, choć trudnym, obszarze finansowania redukcji emisji i adaptacji do zmian klimatu w krajach rozwijających się. Zgodzono się na wprowadzenie prostych rozwiązań do szybkiej ścieżki finansowania w celu zwiększenia transparentności. Mimo zgody na konieczność utworzenia nowego funduszu, jego architektura, organizacja i źródła finansowania pozostają nierozstrzygnięte. Z tym większą niecierpliwością oczekiwany jest raport w sprawie źródeł finansowania, przygotowywany przez Grupę Doradczą Sekretariatu OZN (AGF), w której składzie zasiada sam lord Nicholas Stern.
Jak stwierdziła Sekretarz Konwencji Klimatycznej ONZ spotkanie było ostatnią szansą zgłoszenia przez sygnatariuszy (191 państw) indywidualnych propozycji do przedstawionego tekstu negocjacji, bowiem podczas kolejnej sesji uwaga powinna być skoncentrowana na wspólnej wizji.
Najwięcej uwag, w tych mniej konstruktywnych, a nawet odbiegających od wcześniejszych ustaleń, pojawiło się w obszarze mitygacji i ograniczenia emisji z wylesień. Po tygodniu obrad tekst wyjściowy nabrał objętości, jednak nie przekracza 45 stron. Zdaniem Sekretarz Konwencji Klimatycznej ONZ, Christiany Figueres „można mówić o postępie negocjacji w Bonn, mimo iż konieczne jest dalsze ograniczanie ilości dyskutowanych propozycji”. W celu uniknięcia powtórzenia porażki z Kopenhagi, państwa powinny zaprzestać zgłaszania dodatkowych uwag i skupić się obszarach możliwego kompromisu. Tylko pod tym warunkiem możliwe będzie osiągnięcie porozumienia w Cancun, wprowadzającego w życie istotne elementy Planu Działania z Bali.
Kolejne sesje negocjacyjne odbędą się w Tijanjin w Chinach (4-9 października), oraz podczas segmentu wysokiego szczebla w Genewie i Nowym Jorku (we wrześniu).
Aleksandra Arcipowska, Polski Klub Ekologiczny Okręg Mazowiecki
dla ChronmyKlimat.pl
[źródło: Chrońmy Klimat]
Największy postęp w negocjacjach odnotowano w ramach prac grupy roboczej ds. przyszłości Protokołu z Kioto (AWG-KP). Tu najważniejszymi kwestiami były: redukcja emisji (w tym ilościowe zobowiązania redukcyjne sygnatariuszy – 37 krajów uprzemysłowionych), kwestie prawne (w tym okres przejściowy obowiązywania Protokołu z Kioto) oraz mechanizmy rynkowe (w tym dotyczące zmiany użytkowania terenu, tzw. LULUCF).
Na zakończenie sesji, przewodniczący grupy w ramach ścieżki Protokołu Kioto, zaproponował tekst negocjacyjny, który mimo braku kompromisu w wielu kwestiach, może ukierunkować i przyśpieszyć negocjacje podczas kolejnych spotkań. Głównym celem jest uniknięcie luki w zobowiązaniach redukcyjnych państw uprzemysłowionych po roku 2012, który kończy pierwszy okres obowiązywania Protokołu Kioto.
Niepokojącym sygnałem jest natomiast zwiększająca się dysproporcja między deklarowanymi zobowiązaniami redukcyjnymi, a potrzebami i oczekiwaniami w tej dziedzinie. Przedstawione przez kraje rozwinięte cele redukcyjne pozwolą na ograniczenie emisji jedynie o 12-17% do roku 2020, w odniesieniu do roku 1990. Ten poziom redukcji nie satysfakcjonuje zarówno krajów rozwijających się, jak i szerokiego grona obserwatorów negocjacji. Pozytywny oddźwięk wywołał postęp w pracach nad mechanizmem LULUCF, którego implementacja mogłaby przyczynić się do większej redukcji emisji.
W Bonn obradowała również druga grupa robocza ds. długoterminowej współpracy w ramach Konwencji Klimatycznej (AWG-LCA). Najważniejszymi obszarami negocjacji były tu kwestie dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych (w tym pomiar, monitoring i weryfikacja, tzw. MRV), finansowania (w tym zmiany instytucjonalne i organizacyjne) oraz mechanizmów rynkowych (w tym ograniczenia emisji z wylesień, tzw. REDD).
W ramach prac odnotowano pozytywne sygnały w kluczowym, choć trudnym, obszarze finansowania redukcji emisji i adaptacji do zmian klimatu w krajach rozwijających się. Zgodzono się na wprowadzenie prostych rozwiązań do szybkiej ścieżki finansowania w celu zwiększenia transparentności. Mimo zgody na konieczność utworzenia nowego funduszu, jego architektura, organizacja i źródła finansowania pozostają nierozstrzygnięte. Z tym większą niecierpliwością oczekiwany jest raport w sprawie źródeł finansowania, przygotowywany przez Grupę Doradczą Sekretariatu OZN (AGF), w której składzie zasiada sam lord Nicholas Stern.
Jak stwierdziła Sekretarz Konwencji Klimatycznej ONZ spotkanie było ostatnią szansą zgłoszenia przez sygnatariuszy (191 państw) indywidualnych propozycji do przedstawionego tekstu negocjacji, bowiem podczas kolejnej sesji uwaga powinna być skoncentrowana na wspólnej wizji.
Najwięcej uwag, w tych mniej konstruktywnych, a nawet odbiegających od wcześniejszych ustaleń, pojawiło się w obszarze mitygacji i ograniczenia emisji z wylesień. Po tygodniu obrad tekst wyjściowy nabrał objętości, jednak nie przekracza 45 stron. Zdaniem Sekretarz Konwencji Klimatycznej ONZ, Christiany Figueres „można mówić o postępie negocjacji w Bonn, mimo iż konieczne jest dalsze ograniczanie ilości dyskutowanych propozycji”. W celu uniknięcia powtórzenia porażki z Kopenhagi, państwa powinny zaprzestać zgłaszania dodatkowych uwag i skupić się obszarach możliwego kompromisu. Tylko pod tym warunkiem możliwe będzie osiągnięcie porozumienia w Cancun, wprowadzającego w życie istotne elementy Planu Działania z Bali.
Kolejne sesje negocjacyjne odbędą się w Tijanjin w Chinach (4-9 października), oraz podczas segmentu wysokiego szczebla w Genewie i Nowym Jorku (we wrześniu).
Aleksandra Arcipowska, Polski Klub Ekologiczny Okręg Mazowiecki
dla ChronmyKlimat.pl
[źródło: Chrońmy Klimat]
« powrót
